Wśród pojazdów znalazły się m. in. ciężarówki Tatra 815 i 810, terenowe Humvee, Iveco LMV, Landrovery w różnych wersjach, mobilny gabinet dentystyczny LIAZ 100 Mobident i transporter OT-64 czyli SKOT w wersji sanitarnej.

W wyposażeniu szpitala szczególnie ważną rolę pełnią kontenery z rozmaitym wyposażeniem. Są to jedna duża (z wysuwanymi bocznymi modułami) i trzy mniejsze sale operacyjne, sala przygotowawcza, pomieszczenie do sterylizacji, pomieszczenie do dezynfekcji, magazyn leków i narzędzi oraz rentgen.

Makieta bazy wojskowej składa się z wartowni, pomieszczeń załogi, garażu, magazynu, warsztatu i wieży strażniczej.

W skład zestawu wchodzą też oczywiście pojazdy. Są to ciężarówki Tatra 815 i 805 oraz 813 Kolos z platformą P50N, Praga V3S (jedna w w wersji sanitarnej) oraz samochody terenowe UAZ 469, Landrover 90 i 110 (żandarmeria wojskowa). Pojazdy bojowe reprezentują transporter opancerzony OT-62 TOPAS i samochód rozpoznawczy BRDM. Dodatkowo znalazły się tu dwa kontenery – sanitarny i magazynowy.

Oba zestawy pochodzą ze strony http://prmodels.webnode.cz, gdzie są dostępne bezpłatnie.
Szpital polowy http://prmodels.webnode.cz/products/field-hospital-of-army-of-czech-republic-made-by-rawen-and-michal-tichy-/
Baza wojskowa http://prmodels.webnode.cz/products/military-base-of-acr-made-by-rawen-and-michal-tichy/

Trochę może wbrew oczekiwaniom, pojazdy pola walki stanowią tylko 1/3 ogólnej liczby modeli. Większość to pojazdy zaplecza i pomocnicze: ciężarówki, samochody terenowe, pojazdy sanitarne i specjalistyczne. Oczywiście, są to modele uproszczone, głównie z powodu skali, jednak zachowują czytelność sylwetki i dają całkiem dobry obraz wyposażenia czeskich sił zbrojnych.

Kolejna część zestawu:

Ciężarówki i pojazdy terenowe. Są tu obecne różne odmiany samochodów Tatra 815, 810 i 805, Pragi V3S oraz Tatra 813 Kolos (z przyczepą), a dodatkowo słowacki Aktis 11 MW. Terenówki to głównie Landrovery różnych typów, Uaz 469 oraz dwa słowackie Mercedesy G Klasse.

Pojazdy sanitarne, medyczne i specjalistyczne, takie jak cysterna z wodą pitną, mobilna pracownia topograficzna, pojazd dekontaminacyjny czy pracownia pirotechniczna.

Pojazdy bojowe czyli transportery opancerzone, wyrzutnie rakietowe, samobieżna armatohaubica Dana, czołg T-72M4, pojazdy rozpoznawcze i specjalnego przeznaczenia.

Zestaw pochodzi ze strony http://prmodels.webnode.cz i jest dostępny do bezpłatnego ściągnięcia pod adresem http://prmodels.webnode.cz/products/military-vehicles-acr-made-by-rawen-and-michal-tichy/

Tuż przed układem monachijskim państwa zachodnie 23 września 1938 roku doradziły Czechosłowacji ogłoszenie powszechnej mobilizacji. Już wcześniej, 20 maja, Republika ogłosiła mobilizację częściową. Wehrmacht wówczas utracił element zaskoczenia, w dodatku nie był jeszcze gotowy w pełni do wojny. Jednak we po 23 września Zachód zmieniając zdanie rozpoczął mediacje zakończone tydzień później w Monachium. Czechosłowacja musiała przyjąć dyktat Hitlera.

We wrześniu 1938 wojska czechosłowackie zmobilizowały łącznie 4 armie dobrze wyposażone w sprzęt i amunicję. Zestaw mikromodeli zawiera najważniejsze typy broni pancernej będącej w tym czasie w służbie.

Ogółem armia czechosłowacka posiadała (wrzesień 1938):

350 czołgów lekkich, w tym:
LT vz. 35 – 298
LT vz. 34 – 50
Renault FT-17 – 1
prototyp czołgu-amfibii – 1
Lt. wz. 38 – uruchamiana produkcja

70 tankietek Tančik vz.33

70 samochodów pancernych, w tym:
Tatra OA vz.30 – 51
Škoda OA vz. 27 – 14
Škoda OA vz. 23 – 5

LT vz.35

Został zbudowany w zakładach Škody na początku 1935 roku. Jego produkcja rozpoczęła się w listopadzie, przy czym została rozdzielona na macierzyste zakłady Škody w Pilznie i konkurencyjne zakłady ČKD z Pragi. Do kwietnia 1938 roku wyprodukowano 298 sztuk, dodatkowo wyeksportowano do Rumunii 126 czołgów pod oznaczeniem R2.

Po aneksji Czech Niemcy przejęli wszystkie LT-35, z czego 52 przekazano Słowacji. Produkcji nie kontynuowano z uwagi na przestarzałą konstrukcję. W Wehrmachcie otrzymały początkowo oznaczenie L.T.M.35, później zaś PzKpfw 35(t). W służbie niemieckiej wzięły udział w ataku na Polskę oraz Francję, gdzie wykazały niewielką przydatność do zadań bojowych, mimo, że były lepsze niż lekkie czołgi niemieckie PzKpfw I i PzKpfw II. Z uwagi na powolność produkcji nowocześniejszych typów niemieckich wzięły udział również w początkowym okresie wojny z ZSRR. W służbie słowackiej, rumuńskiej i bułgarskiej przetrwały do końca wojny.

Rumuńskie LT vz.35 (R2)

LT vz.35 w służbie słowackiej

PzKpfw 35(t) Polska wrzesień 1939

PzKpfw 35 (t) Francja 1940

LT vz.34

Czołg został zaprojektowany w 1931 roku z własnej inicjatywy praskich zakładów ČKD pod oznaczeniem P-II. Projektem zainteresowali się przedstawiciele armii. Prototyp testowano do lutego 1933. Po pozytywnym wyniku prób zamówiono 50 egzemplarzy, które rok później trafiły do jednostek zastępując całkowicie już przestarzałe Renault FT-17. Produkcji nie kontynuowano, gdyż wkrótce armia czechosłowacka przyjęła na uzbrojenie nowocześniejszy LT vz.35. LT vz.34 pozostawały w służbie do 1939 roku. Niemcy zagarnęli 23 egzemplarze oraz prototyp, 27 egzemplarzy znalazło się wcześniej na Słowacji i zostało przejętych przez armię słowacką. Niemieckie czołgi trafiły dość szybko na złom (prawdopodobnie na przełomie 1939-1940), słowackie były wykorzystywane do szkolenia jeszcze w 1944.

Tančik vz.33

W 1930 roku Czechosłowacja zakupiła 3 egzemplarze tankietki Vickers Carden-Lloyd Mk VI oraz licencję na ich produkcję. Próby wykazały spore wady pancerek, w związku z czym w ČKD przebudowano jeden z przygotowanych do produkcji prototypów usuwając najważniejsze wady oryginału. Zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie P-I. W kwietniu 1933 roku wojsko zamówiło 70 sztuk tych pojazdów, które weszły do służby pod oznaczeniem Tančik vz.33. Kilk z nich zostało użytych bojowo przeciwko Freikorpsowi Heinleina (sierpień 1938) oraz wojskom węgierskim (październik 1938). Po zaborze Czech 30 z nich trafiło na Słowację, gdzie były używane głównie do szkolenia.

LT vz.38

Prace nad następcą LT vz.35 rozpoczęły się już w 1935 roku. Trwały do 1938 roku. Produkcja rozpoczęła się w przededniu aneksji Czech przez Niemcy, zaś pierwsze egzemplarze trafiły do jednostek równocześnie z wkroczeniem armii niemieckiej. W tym czasie był to jeden z najlepszych czołgów w swojej klasie. Produkcję kontynuowano już na potrzeby Wehrmachtu, gdzie otrzymał oznaczenie PzKpfw 38(t). Produkowano go do połowy II wojny światowej. Niewielka wieża nie mogła pomieścić potężniejszych dział koniecznych do nawiązania walki z nowocześniejszymi czołgami alianckimi. Podwozie jednak wykorzystywano nadal – m.in. na jego bazie powstały działa pancerne Marder i Jagdpanzer 38 (t) (Hetzer).

Jeszcze przed oficjalnym zaakceptowaniem LT vz.38 przez armię czechosłowacką producent prowadził działalność eksportową. Czołgi trafiły m.in. do Iranu, Szwajcarii, Peru i na Litwę. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że peruwiańskie egzemplarze pozostawały w służbie do 1988 roku.

LT vz.38 z oznaczeniami słowackimi

PzKpfw 38(t)

Tatra OA vz.30

Był to podstawowy czechosłowacki samochód pancerny w latach 1934-1939. Wyprodukowano 51 sztuk. Brały udział w akcjach przeciwko oddziałom Heinleina i wojskom węgierskim. Po aneksji Czech 18 sztuk zostało przekazanych przez Niemców armii słowackiej, 9 sztuk trafiło do Rumunii, 1 na Węgry. Pozostałe prawdopodobnie używano do zadań policyjnych w Protektoracie Czech i Moraw.

Renault FT-17

Skonstruowany w 1916 roku był jednym z najpopularniejszych wozów bojowych na świecie do pierwszej połowy lat trzydziestych. Armia czechosłowacka posiadała 7 sztuk, z czego we wrześniu 1938 roku w służbie pozostawał 1 egzemplarz.

Pancéřová závora IPPEN

W 1936 firma A. Ippen z Hradec Kralove podpisała umowę na produkcję stalowych barier granicznych. Do września 1938 roku udało się zainstalować bariery Ippena na wszystkich czechosłowackich przejściach granicznych, jednak z powodu aneksji Sudetów nie zostały wykorzystane. Bariera mogła wytrzymać uderzenie samochodu ciężarowego, zaś dla czołgów PzKpfw I i PzKpfw II stanowiła przeszkodę wprawdzie do pokonania, ale z dużymi trudnościami. Kilka oryginalnych barier przetrwało wojnę i dziś stanowią eksponaty muzealne. Jedna pozostała do dziś w oryginalnej lokalizacji.

Opracowanie mikromodeli:
http://prmodels.webnode.cz/models/minimodels-1-100/
Większość modeli to zestaw Mobilizace 1938/made by Michal Tichý
http://prmodels.webnode.cz/products/mobilizace-1938-made-by-michal-tichy/
Tatra OA vz.30
http://prmodels.webnode.cz/products/oa-vz-30-made-by-rawen/
LT vz.38 z oznaczeniami słowackimi i zapora IPPEN
http://prmodels.webnode.cz/products/light-tank-model-38-pzkpwf-38-t-1-100-made-by-rawen-/

Samochód Bugatti Type 51 powstał jako rozwinięcie bardzo udanego Type 35. Zadebiutował na torach wyścigowych w 1931 roku kontynuując pasmo sukcesów swego poprzednika. Pierwsze zwycięstwo w tym sezonie odniósł w Grand Prix Tunisu, następny sukces to Grand Prix Monaco, Grand Prix Francji, Grand Prix Belgii… Uległ tylko Alfie Romeo, Maserati i Mercedesowi. Wszystkie te firmy miały wsparcie państwowe, Bugatti na taką pomoc nie mógł liczyć.

Prezentowany model nosi oznakowanie zwycięzcy Grand Prix Monaco. W tym wyścigu jego kierowcą był słynny Louis Chiron. 100 okrążeń zajęło mu 3 godziny 39 minut i 9 sekund. Wygrał przewagą 4 sekund nad Maserati.

Kartonowy model autorstwa Takayoshi Ichiyamy pochodzi ze strony www5b.biglobe.ne.jp/~kamaboko/1_30model/. Z przyczyn technicznych został przeskalowany do podziałki 1:36. Mimo pewnych uproszczeń prezentuje się całkiem sympatycznie.

Do sportowych samochodów Bugatti mam spory sentyment. Był to pierwszy chyba model (no, coś w rodzaju…) wykonany przeze mnie całkowicie samodzielnie na podstawie kilku niezbyt wyraźnych fotografii z ówczesnej prasy i plastikowego modeliku produkcji Spółdzielni Estetyka produkowanego w latach siedemdziesiątych (Type 35, kopia bodaj Matchboxa). Dość nieforemny, malowany plakatówkami i srebrolem przetrwał dobrych kilka lat. Niestety, nie mam już fotografii tego dziełka, z którego jako dziecko byłem bardzo dumny. Może się kiedyś odnajdzie…

I tak na koniec wariacja na temat:

W 1968 roku Ford wyprodukował niewielką liczbę egzemplarzy Mustangów Shelby GT500 „King of the Road”.  Choć oceniano go ostrożnie na 335 KM, Shelby GT500 KR bez trudności osiągał ponad 400 KM.

Wyposażony w silnik 428 Cobra-Jet, z maską i tylną klapą z włókna szklanego zmniejszającego masę auta, a także w sporo dodatkowych wlotów powietrza i nawiewników, oryginalny Shelby GT500 KR z 1968 roku z oryginalnymi częściami ma nadzwyczaj wysoką wartość. Przykładowo – na aukcji w Scottsdale w 2014 roku czerwony egzemplarz z roku 1968, taki sam, jak niniejszy model, osiągnął cenę 110 tysięcy dolarów; a gdyby miał wszystkie części oryginalne, poszedłby za o wiele więcej.

Model został opracowany przez Jessego Smitha (papercruiser.com) specjalnie dla Blue Springs Ford.