Konstrukcja tego statku jest bardzo prymitywna. Składa się ona z dwu czółen – pływaków wydrążonych z pni drzewnych, na które nasadzone są łamacze fal, zbudowane z desek w formie prostych koryt, złączonych z kolei za pomocą pomostu z belek i desek. Maszt umieszczony na jednym z łamaczy fal posiada wysoki trójkątny żagiel z mat. Statek ma dziób i rufę podobnego kształtu. Zmieniając kurs o 180 stopni, nie ma potrzeby zawracania statku w przeciwnym kierunku, lecz wystarczy przestawienie żagli i przeniesienie steru na przeciwległy koniec statku.
Szerokie rozstawienie czółen służących jako pływaki, gwarantuje dużą stateczność. Szybkość tego statku jest również dość znaczna.

Model w skali 1:500. Wykonany na podstawie planów Edwarda Witczaka zamieszczonych w „Modelarzu” nr 5/1956

Materiał: balsa, nici, tkanina (tetra)

Prędkość 15 węzłów, główne uzbrojenie – potężne działa 450 mm w dwóch wieżach. Na rufie pod pokładem niósł dwa kutry torpedowe opuszczane na specjalnych potężnych żurawikach. Dodatkowe ożaglowanie było wyrazem raczej konserwatyzmu ówczesnej marynarki niż rzeczywiście potrzebne.
Model przedstawia pierwotny wygląd zmodernizowanego w 1894 roku pancernika. Modernizacja mocno zmieniła wygląd okrętu – m. in. pojedynczy maszt z ożaglowaniem został usunięty i zastąpiony dwoma na dziobie i rufie, unowocześniona została również główna artyleria.

Brał udział w wojnie włosko-tureckiej (1911-1912) i I wojnie światowej, służąc w ochronie baz morskich w Brindisi i Valonie (obecnie: Vlora). Skreślony z listy floty 4 lipca 1920 roku.

Skala 1:500

Materiały: balsa, karton, modelina, wykałaczki, bibułka papierosowa, nici

Model wykonany na podstawie planów zamieszczonych w książce „Mikroflota” Stanisława Katzera (Wydawnictwo Morskie, Gdański 1974)

24 stycznia 1888 roku jako kapitan na pokład „Otago” wszedł w Bangkoku Joseph Conrad. Kapitanem statku został po nagłej śmierci poprzedniego kapitana Johna Snaddena. Łącznie z przeprowadzeniem go z Bangkoku do Australii pływał na nim przez czternaście miesięcy, zachodząc do Sydney, Melbourne i Port Adelaide oraz do Port Louis na wyspie Mauritius. Z podróży tych powstała powieść „Smuga cienia” i opowiadania: „Uśmiech fortuny”, „Falk”, „Tajemny wspólnik” i „Plantator z Malaty”.
„Otago” był jedynym żaglowcem prowadzonym pod rozkazami Conrada jako kapitana.

W latach następnych „Otago”, kupiony przez australijskiego armatora Huddard Parker Ltd. i pozbawiony osprzętu, został zamieniony na pływający skład węgla w Sydney, a później w Hobart na Tasmanii. Sprzedany na złom w roku 1931 przeleżał trzydzieści lat na brzegu rzeki Derwent i dopiero w 1957 roku został częściowo pocięty. Pozostałości kadłuba widoczne są do dziś w zatoce nazwanej Otago Bay.
Koło sterowe jako pamiątka po Conradzie znajduje się w Londynie, część rufową statku zabrano do San Francisco, a fragmenty kadłuba „Otago” przywiezione przez kpt. ż.w. Antoniego Strzelbickiego i innych polskich marynarzy znajdują się w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku.

Model w skali 1:500 wykonany na podstawie planów z książki Stanisława Katzera „Mikroflota” (wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1974)

Materiały: balsa, wykałaczki, modelina, nici, bibułka papierosowa