Dzienny znak nawigacyjny na wyspie St. Martin (archipelag Scilly) został wzniesiony w 1683 (a nie w 1637, jak głosi data wykuta nad drzwiami). Budowla wysoka na 11 metrów jest usytuowana w najwyższym punkcie wyspy i jest widoczna na wiele mil. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych punktów wysp Scilly. Niewykluczone, że pierwotny kształt budynku miał być inny, co sugerują zamknięte na głucho drzwi i wewnętrzne schody prowadzące donikąd.

Holy Island Daymark (Emmanuel Head Daymark)

Malowana na biało kamienna piramida wysoka na 12 metrów wznosi się na Emmanuel Head, północno-wschodnim krańcu wyspy Lindisfarne (Holy Island), znanej z ruin średniowiecznego klasztoru benedyktynów. W 793 roku padł on ofiarą najazdu wikingów, uważanego za pierwszy taki atak na terenie Brytanii. Klasztor istniał aż do 1536 roku.

Znak nawigacyjny został wzniesiony w 1810 roku z inicjatywy Trinity House w celu ułatwienia nawigacji i drogi do portu na wyspie. Jest prawdopodobnie pierwszym obiektem tego typu na wschodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii.

Gribbin Head Daymark

Charakterystyczna biało-czerwona wieża została wzniesiona w 1832 roku na przylądku Gribbin Head w Kornwalii u ujścia rzeki Howen. Nie będąc nigdy oświetlona służy do dzisiaj jako dzienny znak nawigacyjny.

Warto wspomnieć, że teren, na którym stoi wieża, należał później do znanej pisarki Daphne du Maurier.

Obecnie odnowiona budowla została uznana za zabytek i znajduje się pod opieką National Trust. Przez część roku jest otwarta dla turystów i stanowi atrakcyjny punkt widokowy.

Lightfloat No. 3 (latarniowiec)

Latarniowiec to niewielki statek o specjalnej konstrukcji zakotwiczony na stałe w dokładnie oznaczonym miejscu, zazwyczaj w pobliżu przeszkody nawigacyjnej, gdzie nie ma możliwości ustawienia stałej latarni morskiej. W pełni automatyczna jednostka jest także tańsza w eksploatacji niż klasyczna latarnia.

Latrniowiec No. 3 został zbudowany w stoczni Harland and Wolff w 1996 roku. Zastąpił wcześniej użytkowaną boję LANBY (Large Automated Navigational Buoy) w Breaksea Spit w Kanale Bristolskim. W 2006 roku został z kolei zastąpiony mniejszą boją nowszej generacji.

Latarniowiec zasilany był ogniwami paliwowymi ładowanymi w dzień przez panele słoneczne. System ten nie sprawdził się do końca, szczególnie podczas okresu zimowego. Z uwagi na potrzebę niezawodności został uzupełniony ogniwami zasilanymi metanolem.

LANBY

Koszty utrzymania latarniowców u wybrzeży Wielkiej Brytanii okazały się zbyt duże i dlatego zaczęto szukać tańszych alternatyw. Jedną z nich miały być boje LANBY (The Large Navigational Buoy), które zostały opracowane na początku lat 70′ przez firmę General Dynamics. Konkurencyjny projekt HawkerSiddley uznano za zbyt skomplikowany i mało wytrzymały.

Podstawą konstrukcji LANBY był płaski okrągły kadłub, na którym umieszczono maszt będący podstawą dla światła nawigacyjnego. Wewnątrz kadłuba umieszczono generatory zasilane silnikami wysokoprężnymi. Zapas paliwa pozwalał na około rok nieprzerwanej pracy. Widoczność sięgała 10 mil morskich, przy czym ruch czy kołysanie boi nie miały wpływu na zasięg światła.
LANBY okazały się rónież zbyt kosztowne w eksploatacji i sukcesywnie zastępowano je bojami zasilanymi panelami słonecznymi. Ostatnia zakończyła działanie w 2010 roku. Model przedstawia jej wygląd w ostatnim okresie służby u wybrzeży Irlandii.

Falochron + nabrzeże

Model przedstawia krótki fragment betonowego nabrzeża typowego dla wielu portów na całym świecie. Uzupełniony jest kamiennym falochronem oraz główką, na której usytuowane jest niewielkie światło nawigacyjne jako oznakowanie wejścia do portu.

Na nabrzeżu umieszczone jest kilkanaście kontenerów typów 1A i 1C.

Kontenery ISO

Współczesny transport kontenerowy został zapoczątkowany w połowie lat 50′ XX wieku. Dzięki swoim zaletom był stosowany coraz szerzej. Obecnie specjalistyczne kontenerowce praktycznie wyparły ze szlaków morskich klasyczne drobnicowce.

Prezentowane kontenery przedstawiają dwa najpowszechniejsze typy 1A (wysokość 8 stóp 6 cali, długość 40 stóp) oraz 1C (wysokość 8 stóp 6 cali, długość 20 stóp). Oznaczenia są dodane przeze mnie i przedstawiają kilku największych armatorów takich jak Hapag Lloyd, China Shipping Container Lines, A.P. Moller-Maersk Group czy Hanjin Shipping.

THV Vectis

Ten mały statek został zbudowany w 1991 roku z przeznaczeniem do obsługi latarni morskich, małych boi i innych znaków nawigacyjnych na wybrzeżach Anglii i Walii, za które jest odpowiedzialne Trinity House. Bazował głównie na południowym wschodzie w Dover i Harwich. Dzięki płytkiemu zanurzeniu i posiadanemu wyposażeniu (m.in. dźwig o nośności 2 ton) mógł obsługiwać  obiekty, do których większe jednostki nie były w stanie dotrzeć.

W 2006 roku został sprzedany jako niespełniający nowych wymagań i obecnie jest użytkowany przez Gardline Group pod nazwą George D. Jego następcą został THV Alert zbudowany w 2007 w Gdańskiej Stoczni Remontowej (obecnie Remontowa Shipbuilding S.A.).

Długość: 19,8 m
Szerokość: 5,4 m
Zanurzenie: 1,7 m
Wyporność: 76 ton
Prędkość: 10 węzłów
Załoga: 4-6 osób

Delta MultiCraft 1000 Workboat

Przedstawiciel licznej rodziny małych jednostek roboczych często spotykanych na całym świecie. Służą jako holowniki, platformy robocze, dźwigi pływające, stacje zaopatrzenia w paliwo, obsługa boi nawigacyjnych itp. Prezentowany model jest standardowym projektem oferowanym przez holenderską firmę IHC Merwede BV. Przy długości 10,5 m osiąga szybkość 7 węzłów.

Wszystkie modele, których autorem jest David Hathaway, pochodzą ze strony http://www.papershipwright.co.uk, gdzie można je pobrać w dziale „Free Download”.

Według albumu „Gwiezdne wojny: Niesamowite przekroje” (Egmont, 2000) długość Niszczyciela wynosiła 1600 metrów, zaś wysokość 450 metrów. Uzbrojenie stanowiło prawie 150 dział jonowych i turbolaserów. Załoga liczyła ponad 37 tys. osób oraz blisko 10 tys. żołnierzy.

Gwiezdny Niszczyciel był nie tylko kosmiczną fortecą, ale również nosicielem różnorakich środków uzbrojenia. Każdy z nich posiadał na pokładzie własne myśliwce TIE (ok. 70), częstokroć również bombowce TIE Bomber (zazwyczaj 12) oraz pewną liczbę promów i transportowców. Dodatkowo na Niszczycielu stacjonowała dywizja szturmowców oraz ciężki sprzęt (maszyny kroczące AT-AT i AT-ST).

Mimo swej potęgi, Gwiezdne Niszczyciele, począwszy od Bitwy o Endor były zdobywane i wykorzystywane przez siły Rebeliantów.

Mikromodel Gwiezdnego Niszczyciela w orientacyjnej skali 1:9000 został opracowany przez Rolanda Havrana (http://www.prmodels.webnode.cz, http://www.facebook.com/rawenart, http://www.facebook.com/mikroprmodels). Siatki modelu dostępne są bezpłatnie pod adresem https://www.facebook.com/media/set/?set=a.915587355197947.1073741846.108137459276278

Wśród pojazdów znalazły się m. in. ciężarówki Tatra 815 i 810, terenowe Humvee, Iveco LMV, Landrovery w różnych wersjach, mobilny gabinet dentystyczny LIAZ 100 Mobident i transporter OT-64 czyli SKOT w wersji sanitarnej.

W wyposażeniu szpitala szczególnie ważną rolę pełnią kontenery z rozmaitym wyposażeniem. Są to jedna duża (z wysuwanymi bocznymi modułami) i trzy mniejsze sale operacyjne, sala przygotowawcza, pomieszczenie do sterylizacji, pomieszczenie do dezynfekcji, magazyn leków i narzędzi oraz rentgen.

Makieta bazy wojskowej składa się z wartowni, pomieszczeń załogi, garażu, magazynu, warsztatu i wieży strażniczej.

W skład zestawu wchodzą też oczywiście pojazdy. Są to ciężarówki Tatra 815 i 805 oraz 813 Kolos z platformą P50N, Praga V3S (jedna w w wersji sanitarnej) oraz samochody terenowe UAZ 469, Landrover 90 i 110 (żandarmeria wojskowa). Pojazdy bojowe reprezentują transporter opancerzony OT-62 TOPAS i samochód rozpoznawczy BRDM. Dodatkowo znalazły się tu dwa kontenery – sanitarny i magazynowy.

Oba zestawy pochodzą ze strony http://prmodels.webnode.cz, gdzie są dostępne bezpłatnie.
Szpital polowy http://prmodels.webnode.cz/products/field-hospital-of-army-of-czech-republic-made-by-rawen-and-michal-tichy-/
Baza wojskowa http://prmodels.webnode.cz/products/military-base-of-acr-made-by-rawen-and-michal-tichy/

Trochę może wbrew oczekiwaniom, pojazdy pola walki stanowią tylko 1/3 ogólnej liczby modeli. Większość to pojazdy zaplecza i pomocnicze: ciężarówki, samochody terenowe, pojazdy sanitarne i specjalistyczne. Oczywiście, są to modele uproszczone, głównie z powodu skali, jednak zachowują czytelność sylwetki i dają całkiem dobry obraz wyposażenia czeskich sił zbrojnych.

Kolejna część zestawu:

Ciężarówki i pojazdy terenowe. Są tu obecne różne odmiany samochodów Tatra 815, 810 i 805, Pragi V3S oraz Tatra 813 Kolos (z przyczepą), a dodatkowo słowacki Aktis 11 MW. Terenówki to głównie Landrovery różnych typów, Uaz 469 oraz dwa słowackie Mercedesy G Klasse.

Pojazdy sanitarne, medyczne i specjalistyczne, takie jak cysterna z wodą pitną, mobilna pracownia topograficzna, pojazd dekontaminacyjny czy pracownia pirotechniczna.

Pojazdy bojowe czyli transportery opancerzone, wyrzutnie rakietowe, samobieżna armatohaubica Dana, czołg T-72M4, pojazdy rozpoznawcze i specjalnego przeznaczenia.

Zestaw pochodzi ze strony http://prmodels.webnode.cz i jest dostępny do bezpłatnego ściągnięcia pod adresem http://prmodels.webnode.cz/products/military-vehicles-acr-made-by-rawen-and-michal-tichy/

Tuż przed układem monachijskim państwa zachodnie 23 września 1938 roku doradziły Czechosłowacji ogłoszenie powszechnej mobilizacji. Już wcześniej, 20 maja, Republika ogłosiła mobilizację częściową. Wehrmacht wówczas utracił element zaskoczenia, w dodatku nie był jeszcze gotowy w pełni do wojny. Jednak we po 23 września Zachód zmieniając zdanie rozpoczął mediacje zakończone tydzień później w Monachium. Czechosłowacja musiała przyjąć dyktat Hitlera.

We wrześniu 1938 wojska czechosłowackie zmobilizowały łącznie 4 armie dobrze wyposażone w sprzęt i amunicję. Zestaw mikromodeli zawiera najważniejsze typy broni pancernej będącej w tym czasie w służbie.

Ogółem armia czechosłowacka posiadała (wrzesień 1938):

350 czołgów lekkich, w tym:
LT vz. 35 – 298
LT vz. 34 – 50
Renault FT-17 – 1
prototyp czołgu-amfibii – 1
Lt. wz. 38 – uruchamiana produkcja

70 tankietek Tančik vz.33

70 samochodów pancernych, w tym:
Tatra OA vz.30 – 51
Škoda OA vz. 27 – 14
Škoda OA vz. 23 – 5

LT vz.35

Został zbudowany w zakładach Škody na początku 1935 roku. Jego produkcja rozpoczęła się w listopadzie, przy czym została rozdzielona na macierzyste zakłady Škody w Pilznie i konkurencyjne zakłady ČKD z Pragi. Do kwietnia 1938 roku wyprodukowano 298 sztuk, dodatkowo wyeksportowano do Rumunii 126 czołgów pod oznaczeniem R2.

Po aneksji Czech Niemcy przejęli wszystkie LT-35, z czego 52 przekazano Słowacji. Produkcji nie kontynuowano z uwagi na przestarzałą konstrukcję. W Wehrmachcie otrzymały początkowo oznaczenie L.T.M.35, później zaś PzKpfw 35(t). W służbie niemieckiej wzięły udział w ataku na Polskę oraz Francję, gdzie wykazały niewielką przydatność do zadań bojowych, mimo, że były lepsze niż lekkie czołgi niemieckie PzKpfw I i PzKpfw II. Z uwagi na powolność produkcji nowocześniejszych typów niemieckich wzięły udział również w początkowym okresie wojny z ZSRR. W służbie słowackiej, rumuńskiej i bułgarskiej przetrwały do końca wojny.

Rumuńskie LT vz.35 (R2)

LT vz.35 w służbie słowackiej

PzKpfw 35(t) Polska wrzesień 1939

PzKpfw 35 (t) Francja 1940

LT vz.34

Czołg został zaprojektowany w 1931 roku z własnej inicjatywy praskich zakładów ČKD pod oznaczeniem P-II. Projektem zainteresowali się przedstawiciele armii. Prototyp testowano do lutego 1933. Po pozytywnym wyniku prób zamówiono 50 egzemplarzy, które rok później trafiły do jednostek zastępując całkowicie już przestarzałe Renault FT-17. Produkcji nie kontynuowano, gdyż wkrótce armia czechosłowacka przyjęła na uzbrojenie nowocześniejszy LT vz.35. LT vz.34 pozostawały w służbie do 1939 roku. Niemcy zagarnęli 23 egzemplarze oraz prototyp, 27 egzemplarzy znalazło się wcześniej na Słowacji i zostało przejętych przez armię słowacką. Niemieckie czołgi trafiły dość szybko na złom (prawdopodobnie na przełomie 1939-1940), słowackie były wykorzystywane do szkolenia jeszcze w 1944.

Tančik vz.33

W 1930 roku Czechosłowacja zakupiła 3 egzemplarze tankietki Vickers Carden-Lloyd Mk VI oraz licencję na ich produkcję. Próby wykazały spore wady pancerek, w związku z czym w ČKD przebudowano jeden z przygotowanych do produkcji prototypów usuwając najważniejsze wady oryginału. Zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie P-I. W kwietniu 1933 roku wojsko zamówiło 70 sztuk tych pojazdów, które weszły do służby pod oznaczeniem Tančik vz.33. Kilk z nich zostało użytych bojowo przeciwko Freikorpsowi Heinleina (sierpień 1938) oraz wojskom węgierskim (październik 1938). Po zaborze Czech 30 z nich trafiło na Słowację, gdzie były używane głównie do szkolenia.

LT vz.38

Prace nad następcą LT vz.35 rozpoczęły się już w 1935 roku. Trwały do 1938 roku. Produkcja rozpoczęła się w przededniu aneksji Czech przez Niemcy, zaś pierwsze egzemplarze trafiły do jednostek równocześnie z wkroczeniem armii niemieckiej. W tym czasie był to jeden z najlepszych czołgów w swojej klasie. Produkcję kontynuowano już na potrzeby Wehrmachtu, gdzie otrzymał oznaczenie PzKpfw 38(t). Produkowano go do połowy II wojny światowej. Niewielka wieża nie mogła pomieścić potężniejszych dział koniecznych do nawiązania walki z nowocześniejszymi czołgami alianckimi. Podwozie jednak wykorzystywano nadal – m.in. na jego bazie powstały działa pancerne Marder i Jagdpanzer 38 (t) (Hetzer).

Jeszcze przed oficjalnym zaakceptowaniem LT vz.38 przez armię czechosłowacką producent prowadził działalność eksportową. Czołgi trafiły m.in. do Iranu, Szwajcarii, Peru i na Litwę. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że peruwiańskie egzemplarze pozostawały w służbie do 1988 roku.

LT vz.38 z oznaczeniami słowackimi

PzKpfw 38(t)

Tatra OA vz.30

Był to podstawowy czechosłowacki samochód pancerny w latach 1934-1939. Wyprodukowano 51 sztuk. Brały udział w akcjach przeciwko oddziałom Heinleina i wojskom węgierskim. Po aneksji Czech 18 sztuk zostało przekazanych przez Niemców armii słowackiej, 9 sztuk trafiło do Rumunii, 1 na Węgry. Pozostałe prawdopodobnie używano do zadań policyjnych w Protektoracie Czech i Moraw.

Renault FT-17

Skonstruowany w 1916 roku był jednym z najpopularniejszych wozów bojowych na świecie do pierwszej połowy lat trzydziestych. Armia czechosłowacka posiadała 7 sztuk, z czego we wrześniu 1938 roku w służbie pozostawał 1 egzemplarz.

Pancéřová závora IPPEN

W 1936 firma A. Ippen z Hradec Kralove podpisała umowę na produkcję stalowych barier granicznych. Do września 1938 roku udało się zainstalować bariery Ippena na wszystkich czechosłowackich przejściach granicznych, jednak z powodu aneksji Sudetów nie zostały wykorzystane. Bariera mogła wytrzymać uderzenie samochodu ciężarowego, zaś dla czołgów PzKpfw I i PzKpfw II stanowiła przeszkodę wprawdzie do pokonania, ale z dużymi trudnościami. Kilka oryginalnych barier przetrwało wojnę i dziś stanowią eksponaty muzealne. Jedna pozostała do dziś w oryginalnej lokalizacji.

Opracowanie mikromodeli:
http://prmodels.webnode.cz/models/minimodels-1-100/
Większość modeli to zestaw Mobilizace 1938/made by Michal Tichý
http://prmodels.webnode.cz/products/mobilizace-1938-made-by-michal-tichy/
Tatra OA vz.30
http://prmodels.webnode.cz/products/oa-vz-30-made-by-rawen/
LT vz.38 z oznaczeniami słowackimi i zapora IPPEN
http://prmodels.webnode.cz/products/light-tank-model-38-pzkpwf-38-t-1-100-made-by-rawen-/

Był jednym z trzech siostrzanych transatlantyków-gigantów budowanych na zamówienie White Star Line. Dwa pozostałe to Olympic (jego służba jako pasażerskiego liniowca, jedynego z całej trójki, była długa i owocna – został złomowany w 1935 roku) i Britannic (wcześniej Gigantic – przemianowany został po katastrofie Titanica). Britannic nigdy nie służył jako statek pasażerski, po wybuchu I wojny światowej został zarekwirowany i przekształcony na statek szpitalny. Zatonął w 1916 roku.

Titanic mierzył blisko 270 metrów długości przy wyporności ponad 46 tys. ton.  Mógł zabrać 2435 pasażerów i 892 członków załogi. Maszyny o mocy 50 tys. KM mogły mu nadać prędkość 24 węzłów. Luksusowe wnętrza były zasadniczo zarezerwowane dla pasażerów I klasy, jednak II i III klasa oferowały również wyższy standard niż na większości ówczesnych statków pasażerskich.
W pierwszy rejs Titanic zabrał 1324 pasażerów. Tuż przed północą 14 kwietnia statek, po zignorowaniu wcześniejszych ostrzeżeń, zderzył się z górą lodową. Powszechne przekonanie o niezatapialności transatlantyka nie sprawdziło się, woda wlewająca się przez rozdartą burtę spowodowała jego zatonięcie w ciągu 2,5 godziny.

Uratowało się tylko około 730 osób. W trakcie chaotycznej ewakuacji okazało się, że ilość łodzi ratunkowych, zgodna zresztą z obowiązującymi przepisami, była zbyt mała. Ocalałych wziął na pokład około 4 rano statek Carpathia, który odebrał wysyłany radiowo sygnał SOS. Liczba ofiar mogłaby być mniejsza, jednak przepływający w momencie katastrofy nieopodal Californian z niewiadomych powodów nie zareagował na sygnały tonącego Titanica.
Katastrofa spowodowała szok na całym świecie. Dochodzenia odbywały się w USA i Wielkiej Brytanii, jednak przyczyny tragedii długo nie były jasne. Prawie natychmiast zmieniono przepisy dotyczące bezpieczeństwa statków pasażerskich. M.in. zwiększono wymaganą liczbę łodzi ratunkowych, wprowadzono 24-godzinny nasłuch radiowy na statkach posiadających aparaturę radiową oraz zorganizowano międzynarodową służbę patrolową ostrzegającą o obecności lodu na szlakach żeglugowych.
Wrak Titanica został odnaleziony dopiero w 1985 roku.

Mikromodel w skali 1:1200 wykonany został z kartonu na podstawie świetnego opracowania Ralpha Currella http://www.currell.net/models/titanic.htm. Dodatkowe materiały to wykałaczki (maszty) i czarna nić (olinowanie). Anteny zostały również wykonane z nici usztywnionych wikolem.

Powstała w 1913 roku firma Supermarine miała sporo doświadczenia w projektowaniu wodnosamolotów. 2 lata wcześniej jej starannie zaprojektowana maszyna Supermarine S-6B pobiła rekord prędkości (654 km/h) i zdobyła na własność Puchar Schneidera (ustanowiony w 1912 jako trofeum w wyścigach wodnosamolotów). Od tego legendarnego płatowca wywodzi się niemniej znany Supermarine Spitfire.

Walrus nie był samolotem rekordowym, osiągi miał znacznie niższe, ale też został zaprojektowany do znacznie skromniejszych celów. Miał być rozpoznawczym samolotem pokładowym dla krążowników i w tej roli spisywał się doskonale.
Służył w latach 1936-1944 m.in. w marynarce brytyjskiej, lotnictwie australijskim (pod oznaczeniem Seagull), nowozelandzkim, kanadyjskim i irlandzkim. Niewielkie ilości były także użytkowane np. w Argentynie, Egipcie czy Turcji (6 egz.).

Podczas II wojny światowej Walrusy pełniły na okrętach alianckich służbę rozpoznawczą, m.in. w bitwach koło przylądka Spartivento i koło przylądka Matapan. Startowały z katapulty pokładowej.

Po wojnie kilka samolotów było wykorzystywanych przez użytkowników cywilnych na statkach wielorybniczych (m.in. statek-przetwórnia Balaena).

Łącznie wyprodukowano 740 egzemplarzy wszystkich wersji.
Przedstawiony mikromodel pochodzi ze strony http://fk.konradus.com/modele/modele.php i został nieznacznie zmodyfikowany przez wykonawcę – dodano złożone podwozie oraz karabiny maszynowe na stanowiskach strzeleckich. W oryginalnej wycinance brak podstawki, widoczna na zdjęciach pochodzi ze strony http://www.zioprudenzio.it/Fka_stand.html (przystosowana do skali i charakteru modelu).

Konstrukcja tego statku jest bardzo prymitywna. Składa się ona z dwu czółen – pływaków wydrążonych z pni drzewnych, na które nasadzone są łamacze fal, zbudowane z desek w formie prostych koryt, złączonych z kolei za pomocą pomostu z belek i desek. Maszt umieszczony na jednym z łamaczy fal posiada wysoki trójkątny żagiel z mat. Statek ma dziób i rufę podobnego kształtu. Zmieniając kurs o 180 stopni, nie ma potrzeby zawracania statku w przeciwnym kierunku, lecz wystarczy przestawienie żagli i przeniesienie steru na przeciwległy koniec statku.
Szerokie rozstawienie czółen służących jako pływaki, gwarantuje dużą stateczność. Szybkość tego statku jest również dość znaczna.

Model w skali 1:500. Wykonany na podstawie planów Edwarda Witczaka zamieszczonych w „Modelarzu” nr 5/1956

Materiał: balsa, nici, tkanina (tetra)

Prędkość 15 węzłów, główne uzbrojenie – potężne działa 450 mm w dwóch wieżach. Na rufie pod pokładem niósł dwa kutry torpedowe opuszczane na specjalnych potężnych żurawikach. Dodatkowe ożaglowanie było wyrazem raczej konserwatyzmu ówczesnej marynarki niż rzeczywiście potrzebne.
Model przedstawia pierwotny wygląd zmodernizowanego w 1894 roku pancernika. Modernizacja mocno zmieniła wygląd okrętu – m. in. pojedynczy maszt z ożaglowaniem został usunięty i zastąpiony dwoma na dziobie i rufie, unowocześniona została również główna artyleria.

Brał udział w wojnie włosko-tureckiej (1911-1912) i I wojnie światowej, służąc w ochronie baz morskich w Brindisi i Valonie (obecnie: Vlora). Skreślony z listy floty 4 lipca 1920 roku.

Skala 1:500

Materiały: balsa, karton, modelina, wykałaczki, bibułka papierosowa, nici

Model wykonany na podstawie planów zamieszczonych w książce „Mikroflota” Stanisława Katzera (Wydawnictwo Morskie, Gdański 1974)

24 stycznia 1888 roku jako kapitan na pokład „Otago” wszedł w Bangkoku Joseph Conrad. Kapitanem statku został po nagłej śmierci poprzedniego kapitana Johna Snaddena. Łącznie z przeprowadzeniem go z Bangkoku do Australii pływał na nim przez czternaście miesięcy, zachodząc do Sydney, Melbourne i Port Adelaide oraz do Port Louis na wyspie Mauritius. Z podróży tych powstała powieść „Smuga cienia” i opowiadania: „Uśmiech fortuny”, „Falk”, „Tajemny wspólnik” i „Plantator z Malaty”.
„Otago” był jedynym żaglowcem prowadzonym pod rozkazami Conrada jako kapitana.

W latach następnych „Otago”, kupiony przez australijskiego armatora Huddard Parker Ltd. i pozbawiony osprzętu, został zamieniony na pływający skład węgla w Sydney, a później w Hobart na Tasmanii. Sprzedany na złom w roku 1931 przeleżał trzydzieści lat na brzegu rzeki Derwent i dopiero w 1957 roku został częściowo pocięty. Pozostałości kadłuba widoczne są do dziś w zatoce nazwanej Otago Bay.
Koło sterowe jako pamiątka po Conradzie znajduje się w Londynie, część rufową statku zabrano do San Francisco, a fragmenty kadłuba „Otago” przywiezione przez kpt. ż.w. Antoniego Strzelbickiego i innych polskich marynarzy znajdują się w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku.

Model w skali 1:500 wykonany na podstawie planów z książki Stanisława Katzera „Mikroflota” (wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1974)

Materiały: balsa, wykałaczki, modelina, nici, bibułka papierosowa