Archiwum kategorii: Modele

„Graf Zeppelin” (LZ 127) 1:400

„Graf Zeppelin” czyli LZ 127 był przed II wojną światową chyba najbardziej znanym statkiem powietrznym. Jego sławę przyćmiła katastrofa „Hindenburga” – a raczej niesłusznie. Do czasu wybudowania „Hindenburga” był to największy sterowiec na świecie – mierzył blisko ćwierć kilometra.
Oblatany w 1928 roku przez swojego twórcę Hugo Eckenera, następcę hrabiego Zeppelina w firmie Luftschiffbau Zeppelin, już rok później odbył 20-dniowy lot dookoła świata (oczywiście z międzylądowaniami). Do dziś jest jedynym sterowcem, który dokonał tego wyczynu.


Do 1937 roku odbył blisko 600 lotów, przewiózł 13 tys. pasażerów, pokonany dystans to prawie 1 700 tys. km czyli czterokrotność odległości od Księżyca. Pasażerowie, których w jednym locie mógł zabrać 20, mogli pławić się w luksusach (tak mniej więcej, zważywszy na ciasnotę na pokładzie), do tanich taka podróż nie należała.
Hugo Eckener, przez kilka lat kapitan LZ 127, nie należał do zwolenników nazizmu. Ponoć odmówił umieszczenia swastyki na usterzeniu i wymalowano ją tam później bez jego zgody. Po spektakularnej katastrofie „Hindenburga” w maju 1937 roku aerostat uziemiono we Frankfurcie, zaś na wiosnę 1940 rozebrano wraz z jego następcą LZ 130 „Graf Zeppelin II”.

graf_zeppelin_4
Model w skali 1:400 w całości z kartonu.

Opracowanie:  http://www.currell.net/models/grafzep.htm

graf_zeppelin_1

graf_zeppelin_2

graf_zeppelin_5

graf_zeppelin_3sf

Pancernik „Enrico Dandolo” 1:500

Pancernik „Enrico Dandolo” został zwodowany w 1873 roku. Wybudowany dla Regia Marina był w momencie powstania najpotężniejszym pancernikiem na świecie razem z siostrzanym (ale nie do końca bliźniaczym) „Caio Duilio”.

dandolo1

Prędkość 15 węzłów, główne uzbrojenie – potężne działa 450 mm w dwóch wieżach. Na rufie pod pokładem niósł dwa kutry torpedowe opuszczane na specjalnych potężnych żurawikach. Dodatkowe ożaglowanie było wyrazem raczej konserwatyzmu ówczesnej marynarki niż rzeczywiście potrzebne.
Model przedstawia pierwotny wygląd zmodernizowanego w 1894 roku pancernika. Modernizacja mocno zmieniła wygląd okrętu – m. in. pojedynczy maszt z ożaglowaniem został usunięty i zastąpiony dwoma na dziobie i rufie, unowocześniona została również główna artyleria.

dandolo2
Brał udział w wojnie włosko-tureckiej (1911-1912) i I wojnie światowej, służąc w ochronie baz morskich w Brindisi i Valonie (obecnie: Vlora). Skreślony z listy floty 4 lipca 1920 roku.

dandolo5
Skala 1:500

Materiały: balsa, karton, modelina, wykałaczki, bibułka papierosowa, nici

Model wykonany na podstawie planów zamieszczonych w książce „Mikroflota” Stanisława Katzera (Wydawnictwo Morskie, Gdański 1974)

dandolo4

dandolo3

dandolo8

dandolo6

dandolo7

Albatros D-III 1:72

Samolot myśliwski „Albatros D-III” przeszedł próby we wrześniu 1916 roku. Wypadły najwyraźniej pozytywnie, myśliwiec został skierowany do produkcji i to od razu w ilości 400 sztuk – największa ilość, jaką do tej pory wymieniono w jednym zamówieniu. Na początku 1917 roku produkcję przekazano do zakładów filialnych w Pile, zaś w wytwórni macierzystej w Berlinie opracowano lżejszą i bardziej aerodynamiczną wersję płatowca „Albatros D-V”.

albatros_diii_stec2
Model przedstawia egzemplarz użytkowany w sierpniu 1918 roku przez (naówczas) oberleutnanta Stefana Steca. Samolot pochodził z licencyjnej austro-węgierskiej produkcji. Na kadłubie widoczne jest godło osobiste lotnika, który później latał w lotnictwie polskim podczas m. in. wojny polsko-bolszewickiej.
Jeszcze pozostając w służbie austro-węgierskiej  S. Stec używał również jako godła biało-czerwonej szachownicy, która 1 grudniua 1918 roku została przyjęta jako znak rozpoznawczy lotnictwa polskiego.
Stefan Stec zginął w wypadku 11 maja 1921. Na swoim koncie ma łącznie 5 pewnych zestrzelonych samolotów, co według kryteriów Ententy dawało mu tytuł asa myśliwskiego.

albatros_diii_stec6
Model w całości wykonany z kartonu w skali 1:72 na podstawie opracowania Fabrizio Prudenziati http://www.zioprudenzio.it/Fka_Alba3.html

albatros_diii_stec3

albatros_diii_stec4

Bark „Otago” 1:500

„Otago”, bark o żelaznym kadłubie, zbudowany w roku 1869 przez stocznię Alexander Stephen and Sons w Glasgow dla australijskiej firmy armatorskiej Henry Simpson and Sons w Port Adelaide, pływał do roku 1900.

otago6

24 stycznia 1888 roku jako kapitan na pokład „Otago” wszedł w Bangkoku Joseph Conrad. Kapitanem statku został po nagłej śmierci poprzedniego kapitana Johna Snaddena. Łącznie z przeprowadzeniem go z Bangkoku do Australii pływał na nim przez czternaście miesięcy, zachodząc do Sydney, Melbourne i Port Adelaide oraz do Port Louis na wyspie Mauritius. Z podróży tych powstała powieść „Smuga cienia” i opowiadania: „Uśmiech fortuny”, „Falk”, „Tajemny wspólnik” i „Plantator z Malaty”.
„Otago” był jedynym żaglowcem prowadzonym pod rozkazami Conrada jako kapitana.

otago4
W latach następnych „Otago”, kupiony przez australijskiego armatora Huddard Parker Ltd. i pozbawiony osprzętu, został zamieniony na pływający skład węgla w Sydney, a później w Hobart na Tasmanii. Sprzedany na złom w roku 1931 przeleżał trzydzieści lat na brzegu rzeki Derwent i dopiero w 1957 roku został częściowo pocięty. Pozostałości kadłuba widoczne są do dziś w zatoce nazwanej Otago Bay.
Koło sterowe jako pamiątka po Conradzie znajduje się w Londynie, część rufową statku zabrano do San Francisco, a fragmenty kadłuba „Otago” przywiezione przez kpt. ż.w. Antoniego Strzelbickiego i innych polskich marynarzy znajdują się w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku.


Model w skali 1:500 wykonany na podstawie planów z książki Stanisława Katzera „Mikroflota” (wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1974)

Materiały: balsa, wykałaczki, modelina, nici, bibułka papierosowa

otago7

otago2

otago3

otago8

otago1